Welkom gast, op dit moment bent u niet ingelogd. (Klik hier om in te loggen)(Ik heb nog geen account)

Miskend talent


3 februari 2010 - Luigi Bruins hoopt op een Nederlandse club. George Mourad moet weg bij Willem II. Gonzalo García is dubbel overbodig bij FC Groningen en via (de) VVV op weg naar zijn zoveelste bestemming. Lasse Schöne zit al máánden in de lappenmand bij NEC. Ismaïl Aissati slaagt er maar niet in om zijn speelse kwaliteiten om te zetten in een volwassen basisplaats bij Ajax.

Arjen Robben probeert het blessurespook en de ethici onder ons af te wenden met een soort van afgeknipte lange onderbroek; een exemplaar waarvoor mijn reeds lang wijlen ouwe heer zich nog zou schamen. Maarten Martens wordt bij AZ óf gepasseerd óf misbruikt aan de linkerkant. Anton Jongsma is door - of all clubs! - RKC gewogen en te licht bevonden. Anouar Hadouir heeft nog steeds geen (sub)topper weten te overtuigen van zijn toch niet geringe capaciteiten.

Zoek de overeenkomst tussen deze spelers en hun situatie. Natuurlijk kan het rijtje nog worden uitgebreid, maar dit zijn in elk geval stuk voor stuk VOETBALLERS. Mannen, nou ja, in elk geval jongens met vaardige voeten. Creatieve geesten, gezegend met een perfecte balbeheersing. Stilisten, veelal begiftigd met een gave traptechniek en een boven-de-korenmaat-spelinzicht. En er zijn er zelfs bij die ook nog een individuele actie in huis hebben. Kom daar maar eens om bij de gemiddelde Eredivisie-activist!

Een andere overeenkomst is dat ze allen min of meer omstreden zijn. Een Anton Jongsma is uiteraard meer omstreden dan een Arjen Robben. Maar over beiden zijn er twijfels en dan heb ik het nog niet over hun geaardheid. De gemeenschappelijkheid die deze spelers delen, is gelegen in hun fysieke en wellicht mentale wankelmoedigheid. Het zijn geen mannetjesputters. Althans gemeten naar de huidige, voetbaltechnische maatstaven. Beter gezegd, zoals die worden gehanteerd door de moderne voetbalcoach. Maatstaven die de nadruk leggen op het fysieke, conditionele en teamorganisatorische aspect.

De sierlijke, creatieve en technisch begaafde voetballer raakt steeds vaker uit de gratie. Je kunt er niet op bouwen, hij loopt uit de organisatie, is niet voldoende taakbewust, heeft te weinig rendement, kortom: hij wordt gezien als een te grote risicofactor. In het verzakelijkte, minimalistische bestaan van vele clubs, is overleven - dus geen puntverlies - objectivo numero uno. Zekerheid prevaleert boven risico en avontuur. Het kijkspel legt het pijnlijk zichtbaar af tegen het resultaat. Dit wordt ook nog eens in stand gehouden door 'voetballiefhebbers' en clubeigenaren die, nauwelijks gehinderd door kennis en inzicht, maar des te meer door subjectiviteit en egocentriciteit, geen enkele boodschap hebben aan schoonheid en kwaliteit.

Nee, we gaan hier niet de naïeve romanticus uithangen. We zijn niet blind voor de progressie en de tempoversnelling van het voetbal. Alhoewel diezelfde tempoversnelling ook vaak onlosmakelijk samenhangt met gebrek aan techniek en gemis aan in- en overzicht. Maar bij de absolute topclubs en topspelers, zoals bij Barcelona en fasegewijs bij Chelsea en Man United, gaan handelingssnelheid en technisch vernuft hand in hand, of meer toepasselijk: van voet naar voet. Heel bewust vernoemen we Arsenal apart, omdat dit de witte raaf, de parel tussen de zwijnen is, alwaar men wel bereid is concessies te doen aan het resultaat ten faveure van de aantrekkelijkheid en de kwaliteit.

Maar in Nederland, waar men onmogelijk financieel kan opboksen tegen de internationale top, daar zou men toch het kijkspel en de vaderland- of streekgebondenheid kunnen en moeten koesteren en stimuleren! Op het gevaar af te worden weggezet als een propagandist van 'eigen volk eerst', is dit een hartstochtelijk pleidooi voor het ontplooien en opstellen van Nederlandse talenten. Weg met al die duurbetaalde, buitenlandse goudzoekers! In het voetbal althans, want verder zijn ze wat mij betreft van harte welkom.
Maar of het nu middelmatige Scandinaviërs, zwakke Balkandidaten, belegen Belgen of broze Braziliaantjes zijn: het gros voegt niets toe aan de spelkwaliteit, sterker nog: ze blokkeren de ontwikkeling van onze vaderlandse talenten. Een beter bewijs van deze stelling dan het feit dat de opsomming waarmee ik ben begonnen meer allochtonen dan autochtonen bevat, is niet voorhanden.

Het voetbal hier ter lande kan alleen maar worden gered door verhoging van de aantrekkelijkheid van het spel, gespeeld door echte voetballers en liefhebbers. Die het spel begeren en niet de knikkers. En de buitenlander die dit credo hanteert en iets toevoegt aan de spelkwaliteit, wordt met open armen ontvangen.
De vele gemankeerde voetballers, die nu volkomen onterecht BETAALD voetbal spelen, kunnen het volume en het niveau van het rugby in Nederland danig opkrikken. En er schijnen ook nog hoogwaardig ontwikkelde bobsleeën te moeten worden bemand. Goed voor de breedtesport.
Maar laat onze edele voetbalsport alstublieft worden gespeeld door VOETballers en niet door balschoppende krachtpatsers!

Mazuro, 2 feb. '10

Voeg dit artikel toe aan NUjij.nlVoeg dit artikel toe aan MSN ReporterVoeg dit artikel toe aan ekudos.nlVoeg dit artikel toe aan Digg.comVoeg dit artikel toe aan je Google Bookmarks

Link | Bron: Voetbalplus.nl |



Er zijn geen reacties!

Er zijn nog geen reacties op dit bericht!

De beheerder van dit nieuwssysteem heeft ervoor gekozen om niet geregistreerde gebruikers geen mogelijkheid te geven om te reageren. Helaas!