14 april 2009 - Sport, dus ook voetbal, is emotie. Kent u die uitdrukking, om maar eens een befaamde aanhef van de briljante dominee Gremdaat, alias Paul Haenen, van stal te halen. Inderdaad, pure emoties zijn onlosmakelijk met welke sport dan ook verbonden, sterker nog: zonder waarachtige uitingen van gevoelens zou de sport zowel zijn aantrekkingskracht als bestaansrecht verliezen.
Maar die puurheid, die waarachtigheid van het scala aan emoties dat aan ons netvlies voorbijtrekt, is de laatste tijd steeds moeilijker vast te stellen. Of het is disproportioneel, anders gezegd: het staat steeds vaker in geen enkele verhouding tot de feitelijke gebeurtenis. Of het is on(opr)echt, gespeeld en puur gericht op effectbejag.
Ik bedoel maar. Er zullen ongetwijfeld diepgelovigen zijn die in alle oprechtheid De Heer of Allah lovend aanroepen na een geslaagde actie. En die aan het slaan van een kruisje een diepere betekenis willen geven dan het verjagen van een lastig insect. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat vele van deze aanwassende inspirituelen niet van hogerhand worden ingegeven, maar aan een flinke dosis papegaaien- en kuddegedrag onderhevig zijn.
Het wordt tijd ter zake te komen. Met een publieksvraag. Nog een beroepsvoetballer zien lachen de laatste tijd? En dan bedoel ik niet tijdens de training, want dan wordt er ogenschijnlijk altijd gedold en is de teamspirit doorgaans opperbest. Nee, ik bedoel tijdens de wedstrijd en dan vooral wanneer daartoe reden zou zijn. Zeg maar na het scoren van een doelpunt. Toch een heuglijk feit, niet waar? En waarbij de uitdrukking van blijdschap, de lach, niet zou misstaan. Toch?
Nou, vergeet het maar. Een doelpuntenviering gaat, comme il thans faut, gepaard met een agressieve houding en gelaatsexpressie. Waag het niet om te lachen, want dat zou wel eens een zwakke, kwetsbare indruk kunnen wekken. Om dezelfde redenen is het verboden om lachend voor de (team)foto te poseren of het stadion te betreden. Overacteren om te imponeren.
Het ultieme emo-kuddegedrag manifesteert zich wanneer een speler, natuurlijk volkomen onterecht, uit het veld wordt gehaald of gestuurd. In dit emo-televisietijdperk wordt het zelfverklaarde slachtoffer op zijn Canossa-afgang door de camera gevolgd tot nog net niet in de kleedkamer. Zich scherp bewust dat hij een stukje emotie moet tonen, al is het maar om de wereld het grote onrecht en zijn gedrevenheid te tonen, sneuvelen onderweg deuren en stoeltjes. Een enkeling - uitgerekend degene die hands mag maken - slaat zelfs de hand aan zichzelf!
Jongens alsjeblieft! Bespaar ons die treurige taferelen! Dat hemeltergend, dramatisch amateurtoneel!! Nee, beter nog: haal die camera weg! Het is onmiskenbaar dat waar de camera verschijnt, de waarachtigheid verdwijnt.
Het zijn altijd quasimannetjesputters en pseudovedetten als Rachid Bouaouzaan, Ricky v/d Bergh, Danko Lazovic, Sergio Romero en Jerold Promes, die de waarachtigheid geweld aandoen. Een echte sportman neemt zijn verlies en zo niet, dan uit hij zijn oprechte woede en frustratie buiten het zicht van camera's en publiek.
We moeten echter vrezen dat het stuitende niet te stuiten valt en dat het live uitgezonden beeld van de eerste speler die dreigt vanaf de nok van het stadion naar beneden te springen, niet ver meer weg is. Waarom? Hij had rood gekregen omdat de scheids vond dat hij doelbewust tijd aan rekken was toen hij met een 1-0 voorsprong vlak voor tijd neerzeeg om De Allerhoogste op zijn knieën te danken.
Mazuro
    
Link | Bron: Voetbalplus.nl | |